Velheppnaðir flutningar

Þá erum við loksins búin að skila gömlu íbúðinni af okkur og komin í nýja húsið. Við eyddum heilli viku af sumarfríinu okkar í að tjasla upp á grenið áður en það er tekið út af óháðum aðila. Við bíðum nú eftir stóradómi. Afar ólíklegt að við fáum svo mikið sem penny til baka af tryggingunni. Brotinn ískápur og frystir, gat í háaloftinu eftir að Ásta datt í gegnum það, tómatsósublettir í teppinu etc. Við reyndum samt okkar besta til að laga þetta og ég eyddi áreiðanlega heilum degi í að reyna að hreinsa teppin með nýju ofurryksugu/teppahreinsi/flóðsuguvélinni okkar. Þetta byrjaði á frekar siðmenntaðan og yfirvegaðan hátt með teppahreinsun "eftir bókinni". Síðan stigmagnaðist örvæntingin. Ég spreyjaði ýmsum ofurhreinsiefnum á teppið með takmörkuðum árangri-stóð samt á þeim öllum: "this really works!". Í lokin var ég bókstaflega farin að hella úr skúringarfötu á helvítis teppið og sogaði það síðan upp með ofurvélinni. Alltaf var vatnið brúnt af skít. Eftir sjöundu umferð læddist að mér sá grunur að ég væri farinn að hreinsa skítinn eftir eftir einhvern leigjanda sem hafði búið þarna fyrir 20 árum og þá sagði ég stopp.
Þegar allt var komið í nýja húsið áttuðum við okkur á því að við höfðum gleymt mikilvægastu hlutunum-skólasólblómunum. Þau voru enn í garðinum og við búin að skila lyklunum. Við settumst niður til að reyna að leysa vandamálið en fundum ekki neina lausn sem rúmaðist innan ramma laganna. Það var ljóst að við yrðum að ræna sólblómunum í skjóli nætur.
Þegar orðið var vel dimmt keyrðum við á gamla staðinn og lögðum bílnum þannig að auðvelt væri að reikspóla í burtu. Við gengum úr skugga um að enginn væri inni í íbúðinni. Ásta settist síðan í bílstjórasætið með bílinn í gangi. Ég rölti síðan út og fór yfir græjurnar. Tveir blómapottar og skófla. Ég fann hvernig hjartað sló hraðar og svitadropar láku niður bakið á mér. Hér mátti ekkert fara úrskeiðis-inn og út á tveimur mínútum max.
Við Ásta stilltum saman úrin og síðan hljóp ég inn sundið, opnaði hliðið að bakgarðinum og setti græjurnar niður hjá sólblómunum tveimur sem áttu bókaða one-way-tikcet í nýja húsið. 15 sekúndur farnar bara sí sona. Ég leit upp og við mér blasti uppljómaður stofuglugginn í næsta húsi sem lýsti upp á mér andlitið. Lambhúshetta eða sokkur yfir hausinn hefði komið sér vel.
Á innan við mínútu var ég búinn að flytja sólblómin tvo yfir í nýja potta. Ég hljóp út í bíl, henti þeim í skottið, hlassaði mér í farþegasætið og öskraði á Ástu: "go, go, go". Bensíngjöfin fór nánast í gegnum gólfið, reyk lagði frá bílnum og finna mátti heita dekkjalykt. Eftir 10 metra akstur á getaway bílnum þurftum við hinsvegar að taka allharkalega 180 gráðu beygju því við höfðum óvart lagt bílnum þannig að hann stefndi inn í botnlangann.
Á leiðinni heim gættum við þess vel að okkur væri ekki veitt eftirför áður en við fórum heim. Enn á ný höfðum við framið hinn fullkomna glæp. Í framtíðinni ætlum við samt að nota lambhúshettu eða sokk og gæta þess að bílnum sé lagt þannig að ekki þurfi að snúa við eftir nokkra metra. Eða jafnvel hringja bara í leigusalann til spyrja hvort við megum ná í það sem við gleymdum.
kv Kalli