Helgin

Í nótt var klukkan færð fram um einn klukkutíma. Við getum því farið að fara í Norman Park aftur eftir vinnu. Vorið er nú loksins að koma, blóm farin að springa út og farið hitna aftur.
Við hlökkum mikið til næstu vikna og mánaða. Við erum búin að skipuleggja ferð til Danmerkur um páskana þar sem við munum dvelja meðal góðra vina. Ásta er einnig búin að bóka ferð til New York fyrir sig eina og ætlar að skilja mig eftir með strákana. Það læðist að mér sá grunur að þetta sé í refsingarskyni fyrir að hafa gleymt afmælisdeginum hennar. Það kemur náttúrulega fyrir bestu menn að gleyma einum og einum afmælisdegi, en ég höndlaði það bara svo illa.
Það var ekki fyrr en ég opnaði mbl.is að morgni afmælisdagsins og Ásta var farin í vinnuna að ég uppgötvaði mistökin. Þegar svo er komið er í raun bara tvennt í stöðunni: Annað hvort viðurkennir maður allt saman eða reynir að láta líta út fyrir að maður hafi þóst gleyma afmælisdeginum og skipuleggja síðan óvænta veislu seinna um daginn. Ég hallaðist að seinni kostinum, græjaði pössun um kvöldið og ætlaði síðan að vera komin heim á undan Ástu með veitingar og blöðrur.
Ásta þurfti samt endilega að eiga afmæli á þriðjudegi, sama degi og ég er á stofugangi eftir hádegi. Mér seinkaði því illilega. Þegar ég kom heim með rósir, konfekt, afmælisköku og blöðrur tók afmælisbarnið á móti mér og sagði: "Ég veit að þú gleymdir afmælisdeginum og ér er ekki ánægð". Þetta var náttúrulega búið spil eftir þetta og ekkert annað að gera en reyna svona "damage control". Ég reyndi samt að þráast við og láta líta út fyrir að þetta hafi allt verið planað með löngum fyrirvara. Það gerði bara illt verra. Hefði átt að vita að þetta gengi ekki, hún svaraði ekki í síma allan afmælisdaginn, bara ísköld þögn.
Svo var mæðradagurinn í dag. Kalli vaknaði rosalega snemma svo ég vakti Ástu svo ég gæti sofið lengur. Jæja, þetta er nóg í bili, ég ætla fá mér bjór, horfa á fótbolta í nýja hlýranetabolnum mínum og svo ætla ég að prumpa bremsufar í nærbuxurnar mínar.
kv Kalli