Loksins....

Rúmlega tvö ár í Bretlandi, 800 dagar. Hvern einasta dag hef ég beðið við símann og vonað. Vonin ein hefur haldið í mér lífinu. Hvenær kemur að mér? Það eru allir aðrir búnir að fara. Og þegar ég er nánast búinn að gefa upp alla von opna ég tölvupóstinn minn og viti menn: Það er komið að mér. Það er búið að bjóða okkur Ástu í íslenska sendiráðið til að eiga þar góða kvöldstund með sjálfum sendiherranum. Já, þetta er sannarlega dásamlegt land og hvergi betra að fara með fjölskylduna en í Lególand, sérstaklega þegar það rignir. Að ekki sé minnst þetta ótrúlega góða fyrirtæki Ntl world, sem hreinlega veit fyrirfram hvað maður vill og leggja jafnvel kapal bara af því að þeir vita sem er að maður gleymdi að biðja um að hann yrði tengdur. Og lætur síðan mann í Ástralíu borga fyrir allt heila klabbið, ha ha ha. Þetta eru algjörir snillingar. Ó mitt kæra Bretland, hvernig gat ég nokkurn tímann efast!
kv Kalli